v2salik

GARBAGE VERSION 2.0 BMG 1998
Autor: H. Salik

Kilkuletnie milczenie zespołu Garbage przyniosło wspaniały efekt w postaci nowego (drugiego w historii grupy) albumu. Płyta ukazała się w pierwszej połowie 1998 i niemal równocześnie z jej wydaniem pojawił się pierwszy, promujący singiel pt. Push It. Nakręcono do niego wręcz rewelacyjny klip, który otrzymał w tym roku 8 nominacji do nagrody MTV Video Awards. Pomimo to Push It nie podbił list przebojów, co jest dosyć charakterystyczne dla pierwszych singli zespołu. Poprzedni, promujący płytę Garbage - Queer, pomimo tego, że jest jednym z najlepszych utworów na debiutanckim krążku, również nie wdarł się na szczyty i dopiero następne podejścia były udane. Podobnie jest przy Version 2.0, gdzie I Think I'm Paranoid robi zawrotną karierę nie tylko w stacjach radiowych, ale także np. w MTV, gdzie puszczany jest wręcz na okrągło. Złośliwi zapewne stwierdzą, iż zawdzięcza to teledyskowi, w którym wokalistka Shirley Manson przyjmuje dosyć śmiałe pozy (są tacy, którzy bezczelnie insynuują, że klip jest sponsorowany przez producenta bielizny). Lekki ekshibicjonizm dominuje także na koncertach Garbage, gdzie żywiołowa Shirley niezbyt przejmuje się ludźmi. Wydaje się jednak, że tym, co tych ludzi przyciąga na koncerty, jest przede wszystkim muzyka.

Niewątpliwie tłumy fanów powiększą się dzięki nowemu albumowi. Nowe dokonanie zespołu jest naszpikowane ?elektronicznym wspomaganiem. Niektóre utwory, jak np. Hammering in My Head, charakteryzują się nawet inklinacjami w kierunku techno, co wsparte rockowo brzmiącymi gitarami i sugestywnym głosem panny Manson daje czasem niesamowite efekty. Nie jest to jednak, jak można by pomyśleć, płyta ?ostra czy jeśli wolicie ?czadowa. Dominują tu ballady, które w połączeniu z wszechobecnymi syntezatorami tworzą dość zaskakujące kombinacje. Do tego dochodzą eksperymenty z modyfikowaniem głosu wokalistki w niektórych utworach, które sprawiają, że partie wokalne w każdym kawałku są bardziej zróżnicowane niż całe płyty skądinąd popularnych zespołów. Zróżnicowaniu wokalnemu towarzyszy często zmienne tempo utworu. Wszystko to dokonuje się dosyć płynnie, dzięki czemu nie ma się wrażenia totalnego chaosu. Najbardziej pokręcony i lekko psychodeliczny jest wymieniany już wcześniej Hammering in My Head, który mimo to jest jednym z najlepszych kawałków na całej płycie. When I Grow Up i Wicked Ways są podobne w wykonaniu do angielskiego popu końca lat 70-tych i 80-tych, a zwłaszcza do dokonań zespołu Blondie i jego liderki Debbie Harry. Jak zresztą twierdzą sami członkowie zespołu, podobieństwo to jest w pełni zamierzone.

Na trzecim singlu znalazł się z kolei utwór Special, który w porównaniu z resztą wypada naprawdę blado. Zarówno otwierający płytę Tempation Waits, jak i kończący ją You Look So Fine (planowany jako czwarty singiel) spajają całość klamrą. Pierwszy utwór jest zwiastunem elektronicznych ?manipulacji, a ostatni wycisza całość, mając formę spokojnej ballady. Świetnie brzmi wspominany już Wicked Ways (mój prywatny faworyt) oraz Sleep Together, który jak twierdzi Shirley jest piosenką o tym, jak ludzie wykorzystują seks, by poczuć się lepiej. Jednym z lirycznych utworów na całej płycie jest The Trick is to Keep Breathing, który jest jedną z najbardziej osobistych piosenek grupy. Tuż po nim, jak diabeł z pudełka, wyskakuje całkowicie elektroniczny Dumb, który jest najlepszym przykładem miksowania głosu wokalistki oraz techno-industrialnych ciągotek Garbage. Pierwsze wrażenie ze słuchania Version 2.0 nie jest zbyt rewelacyjne. Zbyt duże natężenie elektroniki wręcz przytłacza, ale dzięki temu, że to głos Shirley jest na pierwszym planie, a nie ścieżka dźwiękowa, szybko można przypomnieć sobie stary, dobry Garbage ze Stupid Girl, Milk czy Only Happy When It Rains. Nowa płyta jest dużo lepiej zrealizowana i choć brakuje jej przebojowości jest wręcz fenomenalnym przykładem nowych trendów w muzyce rockowej i przemian, jakiej ona ulega.

~spis~do góry~