~wywiady i artykuły~recenzje płyt~inne~

Śmieci i sieci
Źródło: XL marzec'99
Autor: Marcin Cichoński

Wokalistka GARBAGE, Shirley Manson długo pozostawała w cieniu kolegi z zespołu, a jednocześnie producenta płyty Nirvany, Butcha Viga. Okazało się jednak, że dziś ona musi pełnić w zespole "funkcje reprezentacyjne". z SHIRLEY MANSON rozmawia Marcin Cichoński

To cóż, że do Szwecji - pomyślałem sobie, gdy dostałem numer telefonu, pod który miałem zadzwonić do Shirley Manson. Po wykręceniu podanego mi rzędu cyfr, w słuchawce usłyszałem: "glu-blu-hlu-klu-wiu-bzdu-hotel". Na szczęście, recepcjonistka mówiła po angielsku. Bez problemu połączyła mnie z pokojem, w którym rezydowała Shirley. Pierwsze, co usłyszałem to powiedziane ciepłym, pewnie brzmiącym głosem "Hallo".

Jaki jest twój stosunek do nagród, które dostajecie?
Shirley Manson -Trudno jest to wytłumaczyć. Dla mnie nagrody nie są tak ważne. Nie uważam, że można mieć przepis na zwycięstwo w takich dziedzinach jak: muzyka, malarstwo czy taniec. W świecie sztuki nie istnieje pojęcie "najlepsze". To iluzoryczna idea, by stworzyć w nim system nagradzania. Każdego roku na świecie powstaje milion płyt. Bycie nominowanym do nagrody pochlebia i zwraca uwagę opinii publicznej na to, co zrobiłeś. A jest tyle dobrych płyt, które nie dostały nawet nominacji... Jest też coś, czego się obawiam - kiedy jesteś na topie, jesteś szczęśliwy, ale kiedy z niego spadniesz, tracisz wszystko.

Dziennikarze europejscy traktują was jako element sceny brytyjskiej.
To prawda, Europejczycy traktują nas jako swoich, ale gdy wracamy do Stanów, tam z kolei uważają nas za zespół amerykański. My czujemy się międzynarodową grupą pop, która nie należy do nikogo.

Jakiej muzyki słuchałaś, gdy byłaś nastolatką?
Słuchałam różnej muzyki. Zostałam wyedukowana przez krąg przyjaciół, z którymi lubiłam się włóczyć. To było wszystko: od Billie Holiday i Niny Simone, poprzez The Clash i Siouxsie And The Banshees, aż po The Doors, The Rolling Stones i The Beatles... W Garbage wszyscy jesteśmy bardzo rozsmakowani w muzyce. Słuchamy i cieszymy się nią. To rockowy zespół, grający muzykę pop przy użyciu hip hopu, techno i wszystkiego, co pomiędzy tym. Dlatego nazwanie po imieniu wszystkich naszych korzeni zabrałoby mi sto lat. Część z nich była dzika i szalona, część spokojna i poetycka.

Prasa bardzo chwali was za występy na żywo. Masz jakąś receptę na udany koncert?
Najlepszy koncert to taki, kiedy czuję, że publiczność odbiera na tych samych falach, co grupa, i vice versa. To magia stworzona przez obydwie strony. Nie potrafię wytłumaczyć, jak to się dzieje ponieważ... działa wtedy jakaś pozaziemska siła. Koncert powinien oddawać emocje, czasami mogą być one głębsze. Czy to, co mówię ma jakiś sens? (śmiech) Efekty pracy w studiu nie zawsze brzmią dobrze przed publicznością, dlatego by samemu bawić się graniem, musimy niektóre utwory... remiksować. Część rzeczy gramy szybciej. Dlaczego? Oczywiście dlatego, by szybciej zejść ze sceny (śmiech).

Butch Vig był producentem "Nevermind" Nirvany. Czy jego legenda nie była dla was kulą u nogi?
Na pewno "Nevermind" było i wciąż jest monumentalnym dziełem w historii rocka, więc na początku działalności ciężko było się od tego oderwać. Ale mam silną osobowość - nigdy nawet mi nie przeszło przez głowę, że zostanę zignorowana. Zawsze wierzyłam, że Garbage będzie czymś więcej niż tylko zespołem wykreowanym przez producenta Nirvany.

Podobno Butch jest despotycznym liderem...
Dopóki nie znajdziesz się w zespole osobiście, dopóty ciężko ci będzie zrozumieć, jak pewne rzeczy posuwają się do przodu. Oczywiście, są zespoły, takie jak choćby Smashing Pumpkins, gdzie Billy Corgan jest władcą absolutnym. Na szczęście, w Garbage nie ma jednego lidera. W zależności od tego, co robimy, szefem może być każdy z zespołu. Często walczymy ze sobą, ale nie ma osoby, która wyraźnie wygrywa. To jeden z powodów, dla których wciąż lubimy pracować ze sobą - potrafimy się do siebie dopasować.

Słyszałem, że jesteś wielką fanką Internetu.
>Tak, to prawda. Ostatnio bardzo dużo podróżuję, jestem daleko od mojej rodziny, a dzięki Internetowi pozostajemy w stałym kontakcie. Poza tym, prowadzę dosyć dziwne życie. Czasem potrafię się obudzić o trzeciej nad ranem i nie mam z kim porozmawiać. Wtedy wchodzę do Sieci i jeśli zrodzi mi się w głowie jakieś pytanie, mogę zadać je komputerowi (śmiech). Podoba mi się, że Internet jest tak prywatny. Dzięki temu mam do mojego komputera niezwykle osobisty stosunek.

Naprawdę?
No dobra, w zasadzie kocham tę maszynkę.

W jakim stopniu, według ciebie, Internet zmienia światową społeczność?
Ludzkość od zawsze obawiała się zmian. Na początku naszego stulecia ludzie byli przerażeni nowymi środkami lokomocji, potem stało się to normalne. Ale pamiętam moją babcię, urodzoną w 1901 roku, która bała się telewizora. Teraz telewizja jest częścią naszego życia. Myślę, że tak samo będzie z Internetem. Spójrz zresztą na dzieciaki. Cały wolny czas spędzają, surfując, wysyłając e-maile czy gadając ze sobą za pośrednictwem Internetu. Uważam, że to o niebo lepsze niż gapienie się w telewizor. Rozmowę przeprowadzono dla potrzeb radiowej "Trójki".

"Nie wiem, czy kobiety dogadują się ze sobą, ale gdy ostatnio robiła ze mną wywiad Saffron z Republiki, rozumiałyśmy się wspaniale."

~spis~do góry~